Adını Coytkanım-Timur Berk

Adını Coytkanım

Cılarman kulünücek alime,
Kulermen cılanacak alime,
Duyugular adların coytkan,
Bilsen şimdi ayt mağa!

Toya toya cılayamayman,
Toya toya kulemiymen,
Bır bılgenin bar eralde,
İnsanlıgım cetmedi anlamağa.

Adını bılsem de bılmesem de,
Toya toya issedemesem de,
Süyemen senı men gene,
Bılmesem de, issedemesem de!

4 Kasım 2003

Bağçasarayda-İdris Asanin

Bağçasarayda-İdris Asanin

Mına şeer asırlarca
Avropağa qorqu saçqan,
Qıpçaq- İli, Qızıl-Yardan
Aq deñizge yollar açqan.

Mında mermer minareler
Qadalğanlar mavı kokke.
Beyaz-qoñur qayalarğa
Kuneş altın nurın töke.

Onıñ namı, şan-şureti
Endi çoqtan elden ketti.
Sırttan qopqan qattı boran
Varlığını viran etti.

Onıñ sırlı çeşmesinden
Aqıp tura kozyaşları.
Han-Sarayı,darma-dağın,
Sınıp yata baştaşları.

Çoq asırlıq ğarez duşman
Bunı korip ferahlana.
Bağçasaray , bu alıña
Goñlüm taşa, yurek yana.

1972

Sabaları Esken Yeller-Guzel Qırım-Seitumer Emin

Sabaları Esken Yeller-Guzel Qırım-Seitumer Emin

Bu şiirniñ sözleri çoqusı deñiştirilip yırlana. Halq yırı olıp qaldı.

Sabaları esken yeller
Alan boyundan,
Beşigimni teprettiler
Ana Yurtumda.
Oksüz qaldım gençligimde,
Sürgün oldım geceleri,
Mahrum qaldım ev-barqımdan-
Ana yurtumdan.

Şu Albattan esken yeller,
Goñlümni ohşay.
Serbest guzel yurtum menim,
Gullerge oşay.

Men bu yerge sürgün keldim,
Yaşlıgıma toyalmadım.
Men yurtuma qaytalmadım.
Ey, guzel Qırım.

Gul bağçalar, çal qayalar
Kozüm aldında.
Aq dalğalar şuvuldaylar
Menim yalımda.
Men Albatqa
Qaytalmadım,
Dertlerimni aytalmadım.
Asret qaldım
Men yurtuma.
Ey, guzel Qırım.

Anam-babam ğurbet oldı.-
Tatarsıñ, dep, sögüldim men.
O kunlerde
Biñ-bir tilde.
Kozyaşlarım qurumadı.
Aqsız yerde koteklendim.
Komendantlar durulmadı.

Beqabadnıñ çöllerinde
Qoptı furtuna.
Quşlar kibi qanatlansam,
Uçsam Yurtuma.
Qurtulmadım
Bu sıtmadan.
Qurtulmadım komendanttan.
Çıqar edim bu zindandan
Ey, Guzel Vatan.
Sabaları yeller esse
Qara deñizden.
Dersiñ, ope, ferahlana
Menim yuzumden.
Gul bağçalar gulge tolsa,
Tunç geceler viran olsa,
Qaytır edim Vatanıma.
Ey, Guzel Qırım.

Guller kibi açmay soldım,
Saña çoqtan asretim men.
Asretiñden yanar olerim.
Ey, Guzel Qırım...


Beqabad, 1948 s.

Neler Kormediñ-Seitumer Emin

Neler Kormediñ-Seitumer Emin

Boranlı Bekabad sıtmalar qusqanda,
Sırdarya bılanıp, taşıp aqqanda,
Koklerde yıldızlar yırlamay susqanda,
Alevli kuneş varlıqnı yaqqanda,

Borüler sürüsi uluğan qumlarda
Komülmey qalğan cesetler yatqanda,
Tatarlar aç-zelin yurgende yollar,
Kordım men seni afatlar qopqanda.

On altı, on sekiz yaşında qız bala...
Sen kimsiñ?
Emeliñ-
Temeliñ qayda?
Ya anañ?
Ya babañ?
Çırayıñ kederli...
Seni de muğaytqan taqdirniñ yeli.

Söylediñ.
Diñledim.
Canlandı o yollar kozüm aldında.
Orman dağ-,qayalar,ozenler keçtim.
Boldurıp-talğanda,
Elbuznıñ buzlu suvundan içtim.

Aldımda-
Qara-dağ,
mor Sudaq yalısı.
Musafir kelgende anañ bu diyarğa
Doğdıñ sen guller açqanda tañda.
Ses berip, boyle balaban Dünyağa.

Lãkin sen degilsiñ Otuzlı-topuzlı.
Nesliñde temelli Kezleve yolu.
Zavallı babañ tuvğan Aqmescit oğlu.
Anañnıñ yolları-tuzlu ve tozlu...

Babañnıñ, anañnıñ birden bir qızı.
Ne ana, ne baba toymadı saña.
Vaqıtsız söndi babañnıñ yıldızı.
Ale sen asretsiñ, asretsiñ oña.

Zulumnıñ hışımı tepretti seni de.
Uç yaşlı sabiyni aydadı sürgünge.
Rahmetli bitañnen coyuldıñ qırq dörtte,
Anasız çekiştiñ o ğurbet ilde.

Bayaut batağı,ayvanlar yatağı,
Bitanıñ ah-vahı,tizeniñ kozyaşı
Qaldırdı goñlüñde savuşmaz yara.
Sürgünlik yollarıñ qaradan-qara.

Kun keçti, ay, yıllar... Anaña qavuştıñ.
Lãkin, taqdirniñ zulumı bitmedi.
Ogeylik azabı...Ev-evden avuştıñ.
İç kimse seniñ alıñnı bilmedi.

Aqsızlıq söndürdi yurekni, yüzüñni,
Lãkin kimsege açmadıñ sırıñnı.
Sen maña omürlik işandıñ ozüñni.
Beraber yırladıq azatlıq yırını.

Dünyanıñ azabın, sevgisin keötik biz,
Sen meni, men seni qorçalap, saqlap.
Ağladıq, quvandıq, bildik tek ekimiz.
Evlatlar ostürdik niyazlao, oplap...

Sevimli torunlar saibi oldıq biz,
Altmışqa, seksenğe kirgende ekimiz.
Bir yutum suv bile içmedik ayrı biz,
Quvançlı sedanen tolsun dep, evimiz.

Yurekler dalğalı, sanki bir deñiz...
Sen menim yıldızım, ayımsıñ, kuneşim.
Sen maña baht berdiñ, sevgi ve ayat.
Çolpan-tañ yıldızı tek seniñ kundeşiñ.
Olursıñ bulbulim, sen taqsañ qanat.

Endi men unutılmaz kunlerge qaytam,
Develer, devirler keçkenler anda.
Qaytmasın, qaytmasın o kunler dep, aytam.
Felãket kormesin sen doğğan Ada.
O qara poyezdler ketirdi seni de
O berbat, merhamet bilmegen diyarğa.
Sen baba asreti saqladıñ koksünde.
Ale daa asretsiñ sen oña, Dilãra...

Dilãra, Dilãra! Sen neler kormediñ!
Zeerli tiller de qalmadı iziñden.
Aç oldıñ, toq oldıñ, tek ozüñ bildiñ.
Incındıñ, yandıñ ağladıñ gizliden.

Fidan bir gul ediñ men seni korgende.
Ale daa oylesiñ menim goñlümde.
Belki ağlattı, ıncıttı kimerde,
Ahlãqsızz, serbest kunlerim menim de...
Bağışla sen, guzelim, bağışlap olsañ.
Tizlerim ustünde afu isterim.
Dünyalar ustünde guzeller tolsa,
Men kene, men kene tek seni severim!

Olgence, olgence, men onı soylerim!